To jest artykuł gościnny napisany przez Artura Króla: psychologa, coacha, trenera, organizatora szkoleń. Więcej o Arturze i jego działalności dowiesz się z jego stron www:KrolArtur.com, ChangeMakers.pl, ChangeMasters.pl.

.

W poprzednim moim artykule, który pojawił się na tym blogu, dowiedziałeś się nieco n.t. gier statusowych – zachowań, które wysyłają sygnały n.t. naszego miejsca w hierarchii. Jeśli nie czytałeś tego materiału lub chciałbyś go sobie odświeżyć, znajdziesz go tutaj:

http://bartekpopiel.pl/2011-02-05/rozwoj-osobisty/pulapka-statusu-i-jak-z-niej-uciec/

Tutaj natomiast chciałem przekazać Ci nieco wskazówek n.t. tego co konkretnie robić, by demonstrować wysoki i niski status i jak te zachowania mogą Ci się przydać. Muszę przy tym zastrzec, że zachowań statusowych jest oczywiście dużo więcej niż pomieściłby taki artykuł, dlatego tutaj skupię się na nieco dokaładniejszym opisaniu kilku z nich.

Istnieją trzy główne style zachowań statusowych. Można dążyć do podwyzszenia swojego miejsca w hierarchii, do jego obniżenia, lub dynamicznie przechodzić między tymi dwoma zestawami zachowań. Każde z tych rozwiązań ma swoje wady i zalety.

Wysoki status

Wysoki status jest przede wszystkim przyjemny. Bardzo pierwotne ośrodki naszego mózgu wysyłają nam sygnały nagrody ilekroć zajmujemy wysoką pozycję w hierarchii. Ponieważ wszyscy chcą być wysoko, prowadzi to jednak do konfliktów – gra na wysoki status jest jedną z najpewniejszych metod na zdenerwowanie lub obrażenie rozmówcy.

Wysoki status przekazuje dwa komunikaty:

- nie podchodź, bo ugryzę

- nie ważne co zrobisz, jestem tak twardy, że nie zrobi to na mnie wrażenia, więc nie muszę zwracać na ciebie uwagi

Zachowania, które demonstrują wysoki status to np.

- dbanie o własną wygodę, z założeniem, że inne osoby się dostosują (np. mówimy tak cicho lub głośno jak chcemy, uznając, że jak ktoś będzie chciał słuchać, to się nachyli bliżej)

- minimalne reagowanie na zachowania innych (ogólna zasada – osoba która mniej reaguje w danej relacji będzie tą, która ma wyższy status; wielu guru wykorzystuje tą zasadę i nawet drobna oznaka uwagi ze strony takiej osoby jest przez jej wyznawców ceniona jak największy skarb)

- zachowywanie się tak, jakbyśmy oczekiwali, że inni podążą za nami (np. idąc ulicą z przyjaciółmi deklarujemy nagle „chodźmy na piwo” i wchodzimy do knajpy, nie sprawdzając czy inni się zgadzają)

- odsłanianie gardła, twarzy i brzucha przy rozmowie, ręce z daleka od twarzy (to najwrażliwsze obszary ciała)

- patrzenie na ludzi nieco z góry (jeśli jesteś niższy, możesz to uzyskać odchylając głowę do tyłu)

Można też podwyższać swój status obniżając status rozmówcy, np.

- śmiejąc się z niego

- ignorując go

- krytykując i oceniając

- wydając polecenia

- udowadniając, że się myli (nawet, jeśli faktycznie się myli; dlatego tak wiele osób uparcie tkwi przy swoim zdaniu nawet, gdy logicznie widzi, że jest w błędzie – nie chcą stracić statusu)

Jak wspominałem ostatnio, większość zachowań wysokostatusowych można uznać za nieuprzejme i coś w tym niewątpliwie jest. Uprzejme zachowanie w większości polaega właśnie na oddawaniu komuś wyższego statusu i demonstrowaniu własnego, niższego statusu.

Niski  status

Niski status, jeśli nie potrafimy spojrzeć na niego z pewnym dystansem, będzie dla wielu ludzi bardzo nieprzyjemny. Warto jednak nauczyć się z niego korzystać, ponieważ nie ma lepszej metody na zażegnywanie konfliktów, uspokajanie trudnych klientów, itp. Świetnie sprawdza się też w sprzedaży i wielu innych dziedzinach.

Niski status również przekazuje dwa główne komunikaty:

- nie gryź mnie, nie warto, jestem tak nędzny, że nie ma co mnie gryźć

- to co zrobisz jest bardzo ważne, bo możesz mnie skrzywdzić, więc muszę bardzo na ciebie uważać

Zachowania, które demonstrują niski status to np.

- uważne reagowanie na innych, pilnowanie ich reakcji

- proszenie o zgodę

- zasłanianie gardła, brzucha, twarzy, dotykanie rejonu twarzy

- patrzenie na ludzi od dołu (możesz np. pochylić do tego głowę)

- mówienie szybko, jakbyśmy starali się zdążyć, zanim rozmówca znudzi się i przestanie zwracać na nas uwagę

- próby wymuszenia uwagi (np. krzyczenie, żeby inni nas słuchali)

Można też obniżać swój status, podwyższając status rozmówcy, np.

- śmiejąc się razem z nim, lub pozwalając mu śmiać się z siebie (robią to np. dobrzy komicy)

- prosząc go o radę, opinię, itp.

- przyznając mu rację

- dając się pokonać w grze, sporze, dyskusji

- ustępując mu

- przepraszając

Obok tych dwóch form jest jeszcze Dynamiczna Gra Statusem – dopasowywanie swojego statusu do rozmówcy, czasem będąc trochę nad nim, a czasem trochę pod (praktycznie nigdy nie da się być na jednym poziomie, zawsze jest to pewnego rodzaju taniec wokół określonego punktu). Dynamiczna gra statusem jest najtrudniejsza, wymaga opanowania pozostałych dwóch form oraz dużego wyczucia, ale daje największe korzyści – jej mistrzami są najlepsi nauczyciele, trenerzy, artyści sceniczni, itp.

W tych trzech kategoriach mieszcżą się w zasadzie wszystkie zachowania statusowe. Nauczywszy się z nich korzystać – oraz dostrzegać ten aspekt w zachowaniach innych – odkryjesz, że Twoja komunikacja zmieniła się w ogromnym stopniu i stałeś się w niej zdecydowanie lepszy.

Ćwiczenie:

Zacznij sam eksperymentować z grami statusowymi. Zdecyduj jaki rodzaj zachowań statusowych chcesz testować (wysoki, niski czy, gdy wyćwiczysz już pozostałe dwa – dynamiczny status). Wybierz trzy-cztery zachowania należące do danego statusu i zacznij je włączać do swoich normalnych zachowań w rozmowach z ludźmi. Obserwuj jak sam się z tym czujesz i jak inni reagują.

UWAGA: Ze względu na potencjalne tworzenie konfliktów przez grę na wysoki status, ćwicz z odpowiednim umiarem i wybieraj do tego odpowiednie osoby. W razie czego bądź też gotowy przeprosić i ułagodzić taką osobę. M.in. dlatego lepiej zacząć najpierw od nauki niskiego statusu.

Gry statusowe, kontrola własnego statusu i budowanie lepszego kontaktu z ludźmi w oparciu o status stanowią jeden z ważniejszych elementów zbliżającego się Praktyka BeyondNLP, który będę prowadził w maju i czerwcu w Warszawie. Więcej informacji o tym 10-dniowym szkoleniu znajdziesz tutaj: http://www.beyondnlp.pl

Do końca marca zniżka w przedpłacie – 2500zł, a dodatkowo Bartek zaraz opowie Ci o specjalnej, bonusowej zniżce, którą dla Ciebie zdobył 

Od Bartka:

Udało mi się wynegocjować niższą cenę dla czytelników tego bloga. Powołując się na mnie przy zapisie dostaniesz 200zł zniżki  Zainteresowanych Praktykiem NLP u Artura zapraszam do zapoznania się z programem. W razie pytań śmiało możecie pisać do Artura-na pewno odpowie na każdego maila.

Pozdrowienia!

Jak Podwoić Produktywnosc i Sprawic By Doba Miala 48 Godzin??? [KLIKNIJ TUTAJ] To bedzie OGROMNA zmiana w Twoim zyciu! :)

Related posts:

1. Pułapka statusu i jak z niej uciec…
2. Jak to jest na swoim?
3. Prawo Parkinsona w praktyce
4. Model Dobrego Słuchacza, czyli prosty sekret świetnej komunikacji

To jest artykuł gościnny napisany przez Artura Króla: psychologa, coacha, trenera, organizatora szkoleń. Więcej o Arturze i jego działalności dowiesz się z jego stron www: KrolArtur.com, ChangeMakers.pl, ChangeMasters.pl.

W każdej książce n.t. komunikacji, jaką miałem w swoich rękach, na licznych szkoleniach i warsztatach rozwojowych, w których brałem udział, a nawet podczas zajęć na wydziale psychologii, na którym studiowałem słyszałem jedną rzecz:

„Jeśli chcesz się dobrze dogadywać z ludźmi, musisz być dobrym słuchaczem.”

Problem w tym, że nikt nigdy nie mówił mi jak to konkretnie zrobić, a przynajmniej żadna z metod o których słyszałem nie była w tym celu skuteczna.

Na psychologii podkreślane było znaczenie parafrazowania. Parafrazując to, można by powiedzieć, że parafrazowanie było tym, na co zwracano uwagę na moich studiach. Problem w tym, że nigdy nie czułem się naturalnie stosując parafrazy, a słysząc je z ust innych ludzi w rozmowie, częściej brzmiało to komicznie, niż budowało dobry kontakt z nimi. Po prostu nikt na co dzień nie stosuje regularnie parafraz w rozmowie, jest to zbyt nienaturalne.

Na szkoleniach słyszałem dużo o aktywnym pytaniu, czyli zadawaniu pytań, proszeniu o doprecyzowanie. Niekiedy to działało, ale zdumiewająco często rozmówcy mieli dość ciągłych pytań, albo brakowało mi pomysłu na to, o co można zapytać.

Książki mówiły o dopasowaniu się do rozmówcy, ale zbyt często przypominało to małpowanie go i wymagało sporo ćwiczeń, żeby to dobrze opanować.

Wszystkie te trudności są też tym, o czym mówili mi klienci, którzy przychodzili do mnie na coaching lub szkolenie aby nauczyć się lepiej komunikować.

Aż pewnego dnia trafiłem na coś, co stało się kluczem do skutecznej komunikacji. Poznałem Teatr Improwizacyjny. Spektakl tego teatru polega na tym, że publiczność decyduje gdzie toczy się scena, jaki jest jej temat i kim są jej uczestnicy, po czym aktorzy wychodzą na środek i mają odegrać scenę. Może być ona śmieszna, może być dramatyczna, ale najważniejsze jest to, że jest ona od początku do końca improwizowana przez uczestników.

Aby osiągnąć sukces w Teatrze Improwizacyjnym, trzeba być nie tylko bardzo kreatywnym i elastycznym, ale też trzeba być prawdziwym mistrzem komunikacji, potrafiącym doskonale odegrać bardzo odmienne relacje, jakie mogą wyjść na scenie. W jednej chwili możesz być szefem zwalniającym pracownika, w kolejnym złodziejem podrywającym właściciela mieszkania, który nakrył Cię na włamaniu, a w jeszcze kolejnym dzieckiem, którego ojciec właśnie zmarł. Nigdy nie wiesz tego z góry i zawsze musisz się do tego dostosować w mgnieniu oka.

Jedną z wspaniałych umiejętności komunikacyjnych płynących z Teatru Improwizacyjnego jest właśnie Model Dobrego Słuchania. Model ten jest tak prosty, że sprowadza się od jednego zdania, ale jeśli się do niego zastosujesz, mogę zagwarantować, że jakość Twoich kontaktów z innymi ludźmi dramatycznie wzrośnie.

Model Dobrego Słuchacza brzmi tak:

Aby być dobrym słuchaczem, pozwól sobie na to, by to czego słuchasz zmieniło Cię i wpłynęło na Ciebie i zademonstruj to.

Nie oznacza to, że musisz zgodzić się z tym, czego słuchasz. Chodzi o to, żebyś pozwolił sobie na to naprawdę zareagować, także jeśli oznacza to zmianę tego jak się czujesz i jak myślisz. Jeśli się z czymś nie zgadzasz, tą zmianą może być nawet gwałtowny protest, albo chwila zadumy, gdy zastanawiasz się nad tym, czego usłyszałeś. Ale chodzi o to, żebyś faktycznie reagował, wewnatrz i na zewnątrz, na to, co robią i mówią ludzie którzy są z Tobą w kontakcie.

Nie chodzi tutaj też o sztuczny dramatyzm i wylewanie krokodylich łez na pokaz, gdy coś jest jedynie nieco smutne. Szczere pozwolenie sobie na ten drobny smutek i nie ukrywanie go zadziała nieskończenie lepiej niż całe wiadro wymuszonych łez.

Co ciekawe, technika ta nie wymaga tak naprawdę faktycznego słuchania rozmówcy. Keith Johnstone, twórca Teatru Improwizacyjnego opowiada, jak spotkał kiedyś człowieka, który na scenie był cudownym słuchaczem i widać było, że naprawdę dociera do niego i zmienia go to, co mówi do niego rozmówca. Gdy Johnstone podszedł do niego później na zapleczu, okazało się, że do rozmowy z nim potrzebuje pomocy tłumacza znającego język migowy, bo aktor ten był całkowicie głuchy i nie potrafił czytać z ruchu warg. Nie przeszkodziło mu to jednak być odbieranym jako wspaniały słuchacz.

Nie jest to bynajmniej sugestia, żebyś ignorował co mówi Twój rozmówca. Chodzi mi jedynie o zademonstrowanie Ci tego, jak działa ta metoda i jak skutecznym narzędziem może być w Twoim życiu. Skoro całkowicie głuchy człowiek mógł dzięki niej być odbierany jako wspaniały słuchacz – jakie efekty może ona przyniesć Tobie?

Dlaczego więc ludzie nie robią tego na co dzień? No cóż, niektórzy robią. Ale pozwalanie sobie na to, żeby słowa naszego rozmówcy nas zmieniły dla wielu ludzi może się wydawać zbyt ryzykowne. Przy każdej takiej reakcji odsłaniamy część siebie, zdejmujemy nieco wewnętrznych tarcz, które zbudowaliśmy przez lata w swoim życiu. Dlatego dla niektórych osób ta technika, choć prosta w wykonaniu, może być trudna w praktycznym zastosowaniu. Istnieją oczywiście sposoby poradzenia sobie z tym, jest to jednak dużo szerszy temat, który uda się może omówić przy innej okazji.

Na razie zachęcam Cię do przetestowania Modelu Dobrego Słuchacza i odkryciu jak bardzo może on wzbogacić Twoje życie.

Model Dobrego Słuchacza jest jednym z elementów modułu n.t. Skutecznej Komunikacji w programie Praktyka BeyondNLP: Neural Landscape Repatterning.

NIESPODZIANKA!

Dla czytelników tego bloga udało mi się wynegocjować z Arturem małą zniżkę. Zatem jeżeli zapiszesz się na Praktyka u Artura i powiesz, że jesteś z mojego polecenia, to dostaniesz 200zł zniżki

Jak Podwoić Produktywnosc i Sprawic By Doba Miala 48 Godzin??? [KLIKNIJ TUTAJ] To bedzie OGROMNA zmiana w Twoim zyciu! :)

Related posts:

1. Intencja w komunikacji
2. Model Miltona cz.2 – presupozycje
3. Model Miltona cz.3
4. Model Miltona cz.1 – Cytaty
5. Prosty i praktyczny sposób na wizualizację marzeń

Poniższy wpis jest gościnnym postem Michała Maja, autora bloga zyciejestpiekne.eu Michał jest fotografem, podróżnikiem i „pasjonatem życia według własnych marzeń”.

Bez względu na to co robisz na pewno czasami zdarza Ci się występować przed jakąś publiką. Dla jednych jest to duża grupa ludzi podczas szkolenia, dla innych to koledzy z klasy, przed którymi trzeba wygłosić referat a jeszcze dla kogoś może to być kilku przyjaciół, którzy słuchają dowcipu przy piwie. Te wszystkie wydarzenia łączy jedno- występujesz i jesteś aktorem. Tworzysz daną sytuację. Jak wtedy się czujesz? Wychodząc na środek zasycha Ci w gardle, pocisz się a ręce nie mogą znaleźć sobie miejsca? Mam dla Ciebie kilka prostych porad, które pomogą Ci stworzyć z twojego wystąpienia niezapomniane widowisko. Uwierz, że swoją postawą, gestykulacją i mową możesz zaczarować widownie i sprawić, że będzie to dla nich niezapomniane przeżycie. Oto 10 prostych rad!

1. Trenuj!

Sytuacja z mojej uczelni. Co jakiś czas mamy do przygotowania jakiś referat. Zauważyłem jak wiele problemów mają ludzie z przygotowaniem się do wygłaszania. Wychodzą na środek, mówią o czym będzie wystąpienie a potem wyjmują stos kartek i czytają przez następne 40 minut. Nie popełniaj tego błędu! Wykorzystuj każdą okazję, aby trenować swoje wystąpienia. Niech referat, który musisz zaprezentować przed grupą ludzi nie będzie obowiązkiem do zaliczenia, lecz lekcją. Dla własnej satysfakcji przygotuj się do tego jak najlepiej.Nie chodzi przecież o ocenę lecz o doświadczenie! Możesz także trenować samemu w domu, lub zapisać się np. na Toastmasters, gdzie ludzie nauczą Cię, jak przemawiać do publiki. Nie obawiaj się nowych doświadczeń, stawiaj się w trudnych sytuacjach. Warto, abyś poznał jak działa nasza strefa komfortu.

2. Nie spisuj materiału na kartce.

Długo sam popełniałem ten błąd, że referat, który miałem wygłosić pisałem na kartce. Później, podczas prezentacji kusiło mnie, aby czytać, co jakiś czas zerkałem w kartki itp. Później zmieniłem strategie i zamiast spisywać wszystko słowo po słowie zacząłem przygotowywać jedynie plan wypowiedzi. W punktach wypisywałem zagadnienia, które chce poruszyć a po myślnikach najważniejsze, fakty o których nie mogłem zapomnieć. Pomocna może okazać się także prezentacja Power Point, gdzie najważniejsze fakty możesz zapisać. Będą one dobre zarówno do wzrokowców, którzy będą obserwować twoje wystąpienie, ale także dla Ciebie bo dzięki temu o niczym nie zapomnisz.

3. Co z tymi cholernymi rękami?

Zmora większości osób. Mam dla Ciebie dobrą wiadomość- da się to zwalczyć. Jeżeli na początku masz z tym problemy przygotuj sobie tekturową teczkę, na której masz wpisane punkty prezentacji. Nigdy nie trzymaj zwykłej pojedynczej kartki, bo po twojej prezentacji będzie wyglądała jak wyjęta z gardła. Po prostu instynktownie będziesz ją miął. Podobnie jest z długopisem. Jeżeli weźmiesz go do ręki, to zaraz zaczniesz nim pstrykać, bawić się (ja nawet podrzucałem) lub co gorsza drapać tak, że dodrapiesz się do tuszu. Wtedy będziesz musiał wykazać się swoją umiejętnością działania kryzysowego ; ) Po prostu wyłącz ręce, zapomnij o nich w twoim umyślę. Wtedy wszystkie ruchy będziesz wykonywał naturalnie, wtedy to będzie przyjemne dla oglądających.

4. Rozmawiaj z publicznością.

Nie ma nic gorszego niż monolog wygłaszany przez dłuższy czas i brak integracji z widownią. Przygotuj swoje wystąpienie tak, aby zaangażować w to otoczenie. Możesz np. zadać pytanie „Co sądzicie o…”, „jak myślicie…” itp. i oczekiwać odpowiedzi od innych. Może okazać się tak, że to publiczność przeprowadzi całą twoja prezentację. Pozwól, aby inni zadawali tobie pytania. Nie bój się, że możesz nie znać odpowiedzi- nie jesteś encyklopedią, która wszystko wie. Jeżeli takie pytanie padnie możesz wykonać prostą sztuczkę z odbiciem piłeczki i zadać to samo pytanie publiczności np. „koleżanka zadała bardzo ciekawe pytanie, jak myślicie, kto był największym mówcą w Starożytnej Grecji?”. Jest duża szansa, że ktoś z obserwujących będzie znał odpowiedź. Jeżeli nie, możesz powiedzieć: „Jak widać to trudne pytanie, ja również nie pamiętam teraz dokładnej odpowiedzi i nie chcę wprowadzać Cię w błąd, dlatego odpowiem Ci na następnym spotkaniu”.

5. Łap kontakt wzrokowy z widownią.

Nie bój się patrzeć w oczy, Niech każdy z uczestników wystąpienia wie, że jesteś dla niego. Jeżeli prowadzisz wystąpienie w małej grupie postaraj się każdemu spojrzeć w oczy. Wprowadź sobie metodę, „wyłączania żarówek”. Wyobraź sobie, że nad każdym uczestnikiem świeci się żarówka, którą możesz wyłączyć patrząc mu w oczy. Podczas przemówienia zatrzymuj się na nich i wyłączaj żarówki. Uważaj przy tym na osoby, po bokach. Najczęściej patrzymy wprost przed siebie, a zapominamy o osobach na samych krańcach. Jeżeli przemawiasz do dużo większej grupy i zatrzymanie na każdym nie jest możliwe podziel na sektory i staraj się patrzeć na każdy sektor po równo.

6. Patrz do kogo mówisz.

Inaczej będziesz zwracał się do osób starszych a inaczej do młodzieży. Zobacz, kto siedzi przed Tobą i zastanów się, jak dotarłbyś do tej osoby najlepiej? Jeżeli masz przed sobą osoby z twojej klasy/ grupy mów do nich jak do twoich znajomych, wprowadzaj jakieś żarty czy śmieszne historię. Jeżeli masz przed sobą osoby starsze miej do nich szacunek, pokazuj go, ale też nie bądź zbyt sztywny i przestraszony. Przełamuj z nimi lody. Byłem kiedyś na wystąpieniu, gdzie była większość osób starszych. Człowiek, który prezentował pewien towar (super samo-gotujące garnki za 4 tysiące zł), na początku wystąpienia opowiedział historię, że ma babcie, która jest już w podeszłym wieku, i ciągle chorowała i wszystko ją bolało. Na szczęście on- wspaniały wnuczek znalazł rozwiązanie na jej cierpienia a okazały się nim cudowne garnki. Efekt? Starsze Panie od razu polubiły Pana, ponieważ raz, że jest pomocny a dwa to utożsamiły się z babcią z jego historii, bo większość z nich ma bóle i najróżniejsze choroby a w dodatku ma wnuczka w jego wieku.

7. Ucz się od najlepszych… i najgorszych.

Jeżeli oglądasz wiadomości w telewizji obserwuj jak przemawiają politycy. Jakich słów używają? Jak gestykulują? Jak łączą się z publiką? Wejdź na Ted Talks i obejrzyj parę prezentacji. Zwróć uwagę na pracę prezentera.
Ucz się także od gorszych. Gdy widzisz, że ktoś nie jest mistrzem wystąpień obserwuj jego pracę. Gdzie kieruje wzrok, jakim tonem głosu mówi, jak porusza się? Analizuj wszystkie jego błędy i unikaj ich u siebie.

8. Zwróć uwagę na swoją postawę.

Staraj się stać prosto, z lekko rozstawionymi nogami. Głowę kieruj do przodu, tak aby widzowie widzieli, że jesteś osoba kompetentną i pewną siebie. Nie kieruj głowy w dół i nie patrz się tępo w podłogę lub swoje buty, masz przed sobą ludzi! Wspominałem już o rękach, ale napisze jeszcze raz, bo to ważny element. Nie wkładaj ich do kieszeni, ani za siebie, nie wprowadzaj także postawy zamkniętej zakładając „rękę na rękę”. Niech one naturalnie pracują. Jeżeli wyświetlasz prezentacje to pokazując coś na niej nie odwracaj się plecami do publiczności. Aha, i nie garb się : )

9. Proś o feedback.

Jeżeli prowadzisz np. szkolenie na koniec, możesz zwrócić się do osób, aby powiedziały co im się podobało a co nie. Jeżeli grupa jest zbyt duża możesz rozdać karteczki, na których każdy napiszę co było ok, a co trzeba poprawić. W sytuacji gdy przemawiasz np. dla swojej klasy lub grupy na studiach, po zajęciach zapytaj kolegę co myśli o twojej prezentacji, na co zwrócił uwagę. Nie bój się krytyki, pytaj o błędy, ucz się na nich i poprawiaj je.

10. Nie stresuj się

Podjedź do wystąpienia jak do czegoś normalnego, jak do jedzenia ciastka z kremem. Czy jedząc ciastko zastanawiasz się, z której strony to ugryźć, czy robić małe gryzy czy duże, czy najpierw zjeść ciastko czy krem? Nie! Ciastko po prostu jesz i robisz to instynktownie i naturalnie. Podobnie podjedź do szkolenia. Nie planuj każdego momentu, pozwól sobie na trochę improwizacji. Nie bój się, że coś nie pójdzie. Obróć to w żart i baw się tym. O porażkach napisałem artykuł, który może wiele Ci pomóc. Traktuj to jako lekcję i kolejne doświadczenie.

Myślę, że wprowadzenie tych zasad wiele pomoże Ci, a twoje wystąpienia wiele zyskają. Zapraszam Cię także na mój blog, gdzie znajdziesz wiele materiałów, które na pewno Cię zainteresują.

Pozdrawiam Serdecznie,
-Michał Maj

Jak Podwoić Produktywnosc i Sprawic By Doba Miala 48 Godzin??? [KLIKNIJ TUTAJ] To bedzie OGROMNA zmiana w Twoim zyciu! :)

No related posts.

Marzysz aby iść na swoje? Chcesz otworzyć własną firmę? Masz pomysł i chęci? Przeczytaj poniższy wywiad, który przeprowadziłem z Jakubem Sobczukiem-właścicielem firmy Freax. Kuba ma 23 lata i prowadzi już jakiś czas własną firmę. jest właścicielem sklepów:

www.zrobprezent.pl – fajne prezenty na każdą okazję

www.niegrzeczneprezenty.pl – odjazdowe gadżety dla niej i dla niego

Ponadto Kuba robi strony www, grafikę, oraz rozkręca działalność poligraficzną: wwwfreaxprint.pl.

Jako, że sam robiłem zakupy w sklepach Kuby ręczę za znakomitą obsługę oraz szybką realizację zamówień

Chcesz wiedzieć jak Kubie udało się to wszystko osiągnąć mimo tak młodego wieku? Czytaj dalej i korzystaj!

1. Od czego zaczęła się Twoja przygoda z zarabianiem pieniędzy w sieci? Ile miałeś wtedy lat? Możesz, opisać krótko swoją historię?

Moje pierwsze pieniążki w sieci zarobiłem bardzo dawno temu. Jak to się wszystko zaczęło ? Dokładnie nie pamiętam, ale wiem jedynie tyle, że w wieku bodajże 13 lat (czyli równe 10 lat temu, gdyż teraz mam 23) zainteresowałem się tworzeniem stron www. Jak, dlaczego i w jaki sposób – tego niestety nie wiem  Po jakimś czasie coś tam zaczęło mi wychodzić i tak mi się spodobało, że nieprzerwanie się tym zajmowałem.

Pierwsze pieniądze zarobiłem może 1-2 lata później za stronę www, którą zrobiłem komuś na zlecenie, po jakimś czasie pojawiały się kolejne zlecenia itd. Itd. Oczywiście ciągle i nieprzerwanie coś tworzyłem, nawet dla siebie, z nudów. Zainteresowałem się także tworzeniem grafiki na potrzeby stron www, gdyż takie czyste strony w samym htmlu wydawały mi się brzydkie  Wtedy jeszcze nie nazwałbym tego pracą. To co zarobiłem od czasu do czasu, to była dla mnie jakaś dodatkowa „nagroda” za moje zainteresowania i chęć nauki tego co mi się podoba (szkoda, że w szkole nie płacili za naukę ).

Ciągle uczyłem się nowych rzeczy, i dorabiałem za proste zlecenia na umowę o dzieło/zlecenie. Kilka lat temu, gdy przyszedł czas na studia, wybrałem sobie kierunek i nie myślałem co będzie dalej. Miałem skończyć studia i pewnie znaleźć dobrze płatną pracę i nie przejmować się niczym. Jednakże przypadkowo i na szczęście tak się nie stało. Pewnego dnia oglądałem w telewizji program o miliarderach, o tym jak żyją, ile zarabiają, czym się zajmują i postanowiłem… rzucić studia (a był to pierwszy rok) i założyć własną firmę. Tak to się wszystko zaczęło. To był właśnie ten zwrotny moment w moim życiu, w którym postawiłem wszystko na jedną kartę.

2. Co możesz doradzić początkującym przedsiębiorcom, młodym ludziom marzącym o własnym biznesie? Jakie trzeba mieć podejście? Jakie wartości wyznawać?

Ja wyznaję jedną zasadę, której trzymam się do dzisiaj – nie poddawać się. Może brzmi to banalnie i jest to oklepane stwierdzenie, ale tak jest naprawdę, ta zasada przynajmniej w moim przypadku sprawdza się zawsze. Oprócz tego wiadomo, cierpliwość, wytrwałość w tym co się robi, bo nie zawsze efekty są od razu i wiara w siebie – ona też jest potrzebna. Trzeba wierzyć w to co się robi, nawet w chwili zwątpienia, których we własnym biznesie bywa naprawdę sporo. Jeśli marzysz o własnym biznesie, masz jakiś pomysł i chcesz spróbować – próbuj, na pewno warto, a zdobyte doświadczenie podczas prowadzenia własnej firmy na pewno zaowocuje w życiu, także i prywatnym.

3. Jakie kolejne projekty szykujesz? Jakaś inna nisza? Skąd czerpiesz inspirację?

Pomysłów w głowie jest mnóstwo. Praktycznie codziennie pojawia się jakiś nowy. Jeszcze kiedyś starałem się wszystkie zapisywać z myślą, że kiedyś je zrealizuję. Jednakże w momencie, gdy zaczęło się ich pojawiać coraz więcej, zrezygnowałem z tego, bo stwierdziłem, że nic innego bym nie robił tylko notował i notował i teraz zapisuję tylko te, które mi osobiście wydają się, że mogą być naprawdę najlepsze. Choć czy faktycznie tak będzie, tego nie wiem. Może się kiedyś o tym przekonam.

Nie staram się kopiować cudzych pomysłów. Uważam, że każdy biznes może być dobry, trzeba się tylko mu poświęcić i starać się być lepszym od innych. Wiadomo, żeby stworzyć coś nowego, innowacyjnego trzeba to wymyślić, czasami nawet niespodziewanie wpada coś do głowy, ale na co dzień żeby zarabiać można prowadzić biznes jakich wiele. Jeden z moich znajomych kiedyś powiedział, że nawet gdy jest 100 sklepów w jednej branży, nie oznacza to, że nie można stworzyć kolejnego 101. Po prostu trzeba starać się być lepszym od pozostałych i twardo do tego dążyć.

Co sam planuję na najbliższą przyszłość ? W chwili obecnej przymierzam się właśnie do lokalnej promocji (u mnie w mieście, w Przemyślu) sklepu ZrobPrezent.pl a także usług poligraficznych, którymi również się zajmuję.

4. Czy zgadzasz się z tym, że w Polsce ciężko robi się biznes?

To jest akurat trudne pytanie. Z jednej strony nie, gdyż w dobie internetu, setek pomysłów, młodych ludzi, których wiele rzeczy interesuje i mogą swoje zainteresowania zamienić kiedyś w biznes wygląda na to, że jest łatwo. Jednakże jak widzę co się dzieje w naszym kraju, ciągle ktoś nam rzuca kłody pod nogi dochodzę do wniosku, że wcale tak łatwo już nie jest. ZUS, US – te instytucje zna każdy i każdy wie jak z nimi jest.

Moje osobiste zdanie jest takie, że niestety – zamiast nam obywatelom pomagać, utrudniają nam życie jak tylko się da. Wielu moich znajomych chciałoby rozpocząć swój własny biznes, ale niestety pomoc osób trzecich czy instytucji w tej kwestii jest mizerna. Wiele osób chciałoby coś zacząć działać na własną rękę, ale jak to w biznesie bywa – nie od razu są zyski, a chociażby ZUS płacić trzeba od razu – i to wcale nie mało. Z tego co się dowiaduję z gazet, Internetu czy od innych osób – w innych krajach jest zdecydowanie łatwiej. Miejmy jednakże nadzieję, że u nas też w końcu coś się zmieni na plus.

5. Ile czasu poświęcasz działalności?

Hehe, tutaj niestety muszę się przyznać, że jestem typowym pracoholikiem. Jak przychodzę do biura przykładowo na 8 rano tak kończę pracę około 23. Oczywiście w tym czasie wyjdę też na obiad, czy chociażby chwilkę poruszać się na siłowni. Jednakże moja praca jest non stop, siedzę w biurze tyle ile chcę i tyle ile uważam za stosowne. Jednak nie jest to siedzenie na siłę. Kocham to co robię, robię to co kocham, nie jestem zależny od firmy, w której bym pracował na etacie i musiał siedzieć non stop od 8 do 16, wysłuchiwać krzyków szefa, który ma dzisiaj zły dzień, nie wychodzę z pracy z uśmiechem na twarzy i myślą w głowie „uff… w końcu po pracy, mogę iść do domu”. U mnie tak nie ma, ale to właśnie dlatego, że od dawna chciałem robić coś sam, a nie pracować dla kogoś i być od kogoś zależnym. Mi się to podoba i jestem z tego zadowolony, chociaż wielu ludziom to nie pasuje i wolą pracować na etacie. Takich ludzi także szanuję.

6. Pracujesz sam czy zlecasz część prac ludziom z zewnątrz?

Większość swoich obowiązków wykonuję sam, chociaż to czego akurat kompletnie nie potrafię lub wstyd się przyznać, ale mi się nie chce – zlecam komuś. Czasami też dużą satysfakcję daje mi to, że udało mi się zrobić coś, co wcześniej mi nie wychodziło i mógłbym to komuś zlecić – jednak dopiąłem swego i to zrobiłem. To naprawdę cieszy i mobilizuje do dalszego działania.

7. Czy w chwili obecnej zatrudniasz kogoś na stałe?

Nie, na razie jestem sam. Wychodzę trochę z założenia, że to co sam potrafię i mogę na razie sam zrobić i przede wszystkim mam na to naprawdę czas – robię sam. Trochę umiejętności już przez te kilka lat zdobyłem i trzeba wykorzystać je w stopniu maksymalnym. Gdy zobaczę, że nie wystarcza mi już na to czasu – na pewno kogoś zatrudnię. Aczkolwiek uważam także, że dobry, zdyscyplinowany i lojalny pracownik to skarb. Mam nadzieję, że kiedyś będę miał tylko takich pracowników w swojej firmie. Dążę do tego, żeby kiedyś biznes sam się rozwijał z pomocą dobrej kadry pracowniczej.

8. Czy według Ciebie jest jakaś recepta na sukces?

Recepty nie ma, wszystko zależy od nas samych. Nawet wczoraj rozmawiałem ze znajomym na temat tego, czy jest jakiś biznes, który jest w stu procentach pewny? On mi powiedział, że uważa iż nie ma takiego, nie wierzy w to. Chyba przyznam mu rację. W naszym życiu trafiają się przeróżne okazje, w tym także i biznesowe i chodzi o to, żeby umieć je wykorzystać. Ale nie czekajmy na te okazje, bo może się zdarzyć, że minie wiele czasu, a żadna się nam nie przytrafi. Po prostu trzeba robić swoje, a gdy nagle taka okazja, niespodziewanie się pojawi – trzeba ją wykorzystać.

9. Czy zdarzały się po drodze jakieś porażki i jak sobie z nimi poradziłeś?

Uważam, że biznes bez porażek to nie biznes  Ciągle przytrafiają się jakieś porażki. Są mniejsze, większe, ale zawsze są i być powinny. To one uczą nas wszystkiego, kreują nas samych jako ludzi, jako biznesmenów i pomagają w przełamywaniu naszych własnych barier i słabości. Na mojej drodze ciągle są jakieś przeszkody, problemy, trudności, jednakże jak już wcześniej powiedziałem – staram się być twardy i nie załamywać się pod ich ciężarem. Tylko wtedy wiem, że uda mi się osiągnąć wszystko, bo tak naprawdę zależy to tylko ode mnie. Może to zabrzmi dumnie, ale czuję niesamowitą satysfakcję i dumę, gdy uda mi się coś pomimo wielu problemów, które były na drodze.

10. Co motywuje Cię do działania?

Moją motywacją do dalszego działania jest to, co w życiu chcę osiągnąć. Chcę byś człowiekiem wolnym szczęśliwym i nie oszukujmy nikogo – człowiekiem bogatym – w końcu dlatego założyłem własną firmę, gdyż ona pozwala mi mieć w przyszłości nieograniczone niczym zyski. Chcę, abym za kilka lat nie musiał martwić się dniem następnym, chcę żeby moja rodzina, dzieci byli szczęśliwi, mieli wszystko to o czym sobie zamarzą i czego tylko zapragną. Ciągle, we wszystkim co robię przyświeca mi myśl i wyobrażenie, wizualizacja tego, co będę kiedyś miał. I żeby jeszcze bardziej to podkreślić – nie tego co chcę mieć, ale to co będę miał – bo takie właśnie podejście trzeba prezentować. Życzę wszystkim, aby ich marzenia i życiowe plany spełniały się.

Jak Podwoić Produktywnosc i Sprawic By Doba Miala 48 Godzin??? [KLIKNIJ TUTAJ] To bedzie OGROMNA zmiana w Twoim zyciu! :)

No related posts.

Moją pasją od zawsze było pływanie oraz ozdabianie swoich naturalnych paznokci. Z pływania musiałam zrezygnować z powodów zdrowotnych więc zostały mi paznokcie.
Dziś mija 290 dzień od matury a ja nawet nie myślę o studiach. Przeglądając oferty rozmaitych uczelni powiedziałam sobie stanowczo NIE! Nie będę się uczyć tego, co mi się w życiu nie przyda. Po co tracić ten cenny czas, który mogę wykorzystać na rozwijanie swoich umiejętności w praktyce a nie tylko przyswajanie „suchej książkowej wiedzy”.

Rodzina do tej pory zadaje pytania dlaczego nie studiuję. Nie mam już siły im tłumaczyć, że szkoda mi czasu na to, co i tak nie pozwoli mi osiągnąć czegoś więcej.

Od września zaczęłam się szkolić w kierunku stylizacji paznokci. Mój instruktor stwierdził, że nigdy nie widział osoby, która tak szybko przyswaja wiedzę w tym temacie. Po szkoleniu zaproponował mi prace. Z początku ciężko mi było pozyskać klientki. Oczywistą sprawą jest to, że przyzwyczajamy się do osoby, do której chodzimy od lat, czy to fryzjer czy kosmetyczka.

Ważna była rozmowa i wykonanie paznokci. Na moje szczęście na rynku jest wiele stylistek, dla których liczy się ilość a nie jakość. jednak nie zawsze chodzi tylko o pieniądze a prędzej czy później rynek to zweryfikuje.

Kocham to co robię i staram się wkładać całe serce w najdrobniejszy szczegół np. aby french był równy itp. Szefowa jest ze mnie zadowolona a klientek mam coraz więcej i więcej…a z tego i wyższą pensję, na którą nigdy nie narzekałam.

Jestem bardzo szczęśliwa z tego co robię, bo robię to dla siebie! Nie realizuję niespełnionych marzeń rodziców. „Ty musisz być lekarzem bo Twój ojciec kiedyś chciał być ale…”, „Jak to nie idziesz na studia? Ulice chcesz zamiatać w przyszłości?” Często słyszałam takie słowa, ale byłam na to obojętna. Mówiłam, że chce żyć dla siebie a nie dla innych. Dzisiaj wiem, że to była dobra decyzja

Czy wyższe wykształcenie pozwala osiągnąć wolność finansową? Oczywiście ze nie! Dzisiaj osoby z tytułem magistra roznoszą ulotki lub stoją za barem. Wykształcenie nie gwarantuje wysokich zarobków.

Uważajcie więc  jakie wybieracie studia i wybierajcie tylko te kierunki, które pokrywają się z waszą pasją. Są zawody (prawnik, lekarz, stomatolog), które wymagają kierunkowego wykształcenia, ale wybierając inny zawód warto się zastanowić czy jest sens wplątywać się w te zabawy. Nie mówię że studiowanie jest złe, ale złe obranie kierunku i studiowanie tego co jest modne i wygrywa w rankingach popularności to tragiczne rozwiązanie!

Czasem lepiej poświęcić się swoim pasjom, a decyzję odnośnie studiów odłożyć na później. Może okazać się że wcale nie są one potrzebne do szczęścia

Pozdrawiam serdecznie,
Paulina

[Show as slideshow]

[View with PicLens]

Jak Podwoić Produktywnosc i Sprawic By Doba Miala 48 Godzin??? [KLIKNIJ TUTAJ] To bedzie OGROMNA zmiana w Twoim zyciu! :)

No related posts.