Tak, to był jeden z pierwszych pomysłów na biznes. Pomysł nie wypalił, ale ja dużo się nauczyłem podczas jego realizacji.

Co do bloga, to polecam WordPressa. Jest świetnym narzędziem i w dodatku darmowym. Na początek potrzebujesz mały, własny serwer, kupić domenę, zainstalować wordpressa (po prostu wpisz w google „jak zainstalować wordpressa”) i do dzieła! Przez pierwszy miesiąc radzę pisać tylko dla siebie. Po tym czasie wyjdzie z jaką częstotliwością jesteś w stanie pisać i czy to całe blogowanie w ogóle Cię kręci. Naprawdę wiele blogów upada po 2,3 miesiącach. Życzę więc wytrwałości

Przeczytaj także ten wpis. Kiedy zaczniesz wyrabiać swój własny styl zacznij przyciągać ludzi na bloga.

Znów zapytaj google: How To Increase Traffic to Your Blog / jak zwiększych ruch na blogu/

Potem mniej czytaj o blogowaniu, a więcej działaj

Pozdrawiam,
Bartek

Dziękuję za ten post! Właśnie sobie przypominam, że gdzieś już Cię „spotkałam” w komentarzach Alexa, jak pisałeś o planach szkoleń dla przedszkoli… i miło widzieć, że się rozkręcasz!
Osobiście jestem na etapie przyglądania się, dlaczego mój huraoptymizm opada i tu proszę – odpowiedź na moje wątpliwości. Dokładnie tak jak piszesz: „genialny” pomysł na tematykę mojego własnego bloga zaczął ustępować miejsca wątpliwościom w wiarę w siebie i szansę powodzenia. I rzeczywiście z chwilą, kiedy mój entuzjazm zniżył się do umiarkowanego, zaczęłam dostrzegać możliwości, a raczej „things to do”, które wcześniej nie wykrystalizowały się odpowiednio, bo sądziłam, że zacznę i jakoś się ułoży.
Teraz wiem, że skoro mam pomysł na tematykę, powinnam się skupić na przeczytaniu podobnych blogów (nauka od najlepszych w branży), a także zapoznać się ze sztuką tworzenia samego bloga. Pewnie wiele takich informacji znajdę u Ciebie (dopiero zaczynam się zapoznawać z postami), ale może mógłbyś mnie pokierować, gdzie koniecznie powinnam zajrzeć, żeby pouczyć się step by step na temat bloga od strony technicznej/administracyjnej?

Pozdrawiam serdecznie i życzę sukcesów!
Magda

Co mnie motywuje? Raz, że nie chcę być tchórzem (przed samym sobą) tracącym szansę. Już wystarczająco długo nim byłem Dwa, motywują mnie ludzie. Zaprzęgłem swoją nieśmiałość, strach przed publiczną kompromitacją do pracy dla mnie. (Prawie) zawsze mówię dokoła, że ja sobie z danym problem świetnie poradzę i potem już nie mogę odpuścić. Co ciekawe odnosi to dwojaki skutek – motywacja jest niesamowita, a i moja nieśmiałość maleje w tempie wręcz potęgowym

Warto też sobie uświadomić, że naprawdę rzadko mamy wiele do stracenia. Zazwyczaj jest to tylko zrobienie z siebie głupka przed innymi (i to też bardziej w naszych oczach, niż w odczuciu otoczenia). A to przecież łatwo można obrzucić w zabawną sytuację.

No i ten smak ryzyka… Jak się już go raz zasmakuje…