Komentarze do: Jak okiełznać wewnętrznego krytyka?

Autor: Bartek

Bartek — Sun, 12 Feb 2012 08:37:31 +0000

Tak, czym skorupka za młodu na siąknie, tym na starość trąci, ALE po to masz mózg, żeby aktualizować swoje życie i podążać w takim kierunku jak chcesz. Co do nerwowości, to polecam zainteresować się medytacją. poczytaj trochę o filozofii zen. Posłuchaj tych audycji: http://wmbcomm.eu/radio/ Są genialne. Wiele zmieniły w moim życiu.

Autor: dziombel

dziombel — Fri, 10 Feb 2012 06:10:15 +0000

Dziękuję ci bardzo za odpowiedź na ten komentarz. Cóż mogę napisać. Jestem cały czas pod wrażeniem twojej działalności i staram się stosować do metod tu zawartych. Jedną z nich jest wstawanie o 5:00 rano. Poszedłem na żywioł. Kiedyś wstawałem do pracy fizycznej o 5:00 a po pracy miałem jeszcze siłę ćwiczyć. Niestety w tamtym okresie byłem również bardzo chory. A gdy już zmieniłem pracę i trochę ozdrowiałem to się rozleniwiłem. Jednak dzięki twoim radom zacząłem wstawać od kilku dni rano, raz nie przespawszy nocy i pójście dopiero na drugi dzień spać o 21. A później tylko zmuszenie się dzięki 3 budzikom (i tak obudziłem się wcześniej niż zadzwoniły).
A wracając do tematu uważam że akurat jeśli chodzi o mojego „krytyka” to do niego nie potrzebuje coacha. Może nie znam jeszcze plusów takiej metody, na pewno nie wiem na czym to polega, muszę poczytać o tym. Jednak bardziej by mi się przydało zniwelowanie u mnie „nerwowości” i „wybuchowości/unoszenia się”. Niestety mam z tym ogromny problem bo zrażam do siebie ludzi. Wiem że nie jesteś psychologiem. Być może masz takie wykształcenie lub wiedzę w tym kierunku (wydaje mi się że musisz coś takiego posiadać skoro robisz to co robisz). Ja sam chodzę do psychologa, jednak jak bym mógł cię zacytować to pewnie jak zwykle powtórzyłbym że „nikt mnie nie zmotywuje/zmieni oprócz mnie samego”. Przed moją choroba nie zachowywałem się tak, a niestety przytrafiła mi się ona podczas późnego dojrzewania i nie miałem za bardzo pojęcia że zmieniam się na „złe”. Że tak powiem „czym skorupka za młodu nasiąknie tym na starość trąci”. Przepraszam za taki długi wpis i że nie jestem zwięzły.

Autor: Bartek

Bartek — Mon, 06 Feb 2012 20:40:29 +0000

Hej!

Będę szczery – nie wiem co w takim przypadku. Skoro jesteś świadomy, że to tylko dialog wewnętrzny, to już ogromny krok do przodu. Wtedy w ogóle nie musisz tych rozkazów realizować. Może po którejś nieudanej próbie nacisku „krytyk” sobie odpuści. Skonsultuj się w tej sprawie z dobrym coachem. Mogę Ci dać namiary na naprawdę kompetentnego człowieka. Odezwij się na maila. Namiar jest w zakładce „kontakt”.

Autor: dziombel

dziombel — Sun, 05 Feb 2012 20:38:38 +0000

A powiedz mi jak ktoś choruje na coś co ma objawy schizofrenii i ma takiego krytyka który już zaczął rozkazywać? Wiem nie jesteś może lekarzem psychiatrą i nie odpowiesz mi na to pytanie, ale uważam że i tak dobrze że pojawiają się takie artykuły dzięki takim ludziom jak ty. Przede wszystkim chociażby dla takiej osoby która właśnie wyszła z dołka takie artykuły są wiele warte aby odbudować swoją osobowość. Bo czasem takiego pana psychologa trzeba wspomóc. Szkoda że mój nic mi o Bartku Popielu nie powiedział te kilka lat temu. Ale widocznie jak to sam BP twierdzi „widocznie nie byłem gotowy”. Pozdrawiam

Autor: Bartek Popiel

Bartek Popiel — Wed, 04 Mar 2009 15:04:11 +0000

Marcin Witaj na blogu!
Nic dodać nic ująć. Podobnie jak Ty wybieram to, dzięki czemu mogę mieć lepsze życie. Cały czas do przodu i żadnych wymówek!

Pozdrawiam i zapraszam do systematycznych odwiedzin

Autor: Marcin

Marcin — Wed, 04 Mar 2009 12:53:22 +0000

Pomyślmy więc. Krytyk nie ma racji, i trzeba z nim rozmawiać żeby przekonac do swoich racji. Czyli musimy przekonywac wlasna podswiadomosc.

Dialog sam ze soba, mozna sie oprzec o klotnie wewnetrznego ja z naszymi pomyslami. I ktory z nas ma racje? Ja stawiam na tego, ktory jest wiekszym optymista!

Autor: Bartek

Bartek — Thu, 29 Jan 2009 09:45:50 +0000

Dokładnie. Sam wielokrotnie sabotowałem własne działania. Teraz nie ma takiej opcji

Autor: Orest Tabaka

Orest Tabaka — Tue, 27 Jan 2009 13:30:02 +0000

O „wewnętrznym krytyku” rozmawialiśmy już w październiku u mnie. Cieszę się, że napisałeś teraz pełnometrażowy post

Im więcej osób zaprzyjaźni się ze swoim krytykiem, oczywiście wykorzystując informacje od niego w sposób pozytywny (do rozwijania siebie) to w przyjaźniejszym otoczeniu będziemy żyli. Można też się zaprzyjaźnić w sposób negatywny:
- Jesteś do niczego..
- Ooo… masz rację, do niczego jestem. Dziękuję Tobie za szczerość.

Pozdrawiam optymistycznie
Orest